27 Augustus 2009 10:15.
Reageer
Even het hoofd terug boven water. De summer of code is weer volop aan de gang, de aandacht noodgedwongen gespreid over verschillende projecten. En dit in het tijdperk van singletasking paradigma (zie ook Kukoo). Af en toe maak ik toch wat tijd voor introspectie, zoals: ben ik nu gemakkelijk om mee samen te werken of niet, hoe goed functioneer ik in groep, ben ik een gemakkelijke mens tout court? The jury is still out on this one zal ik maar denken ;-)
Het idee van het ideaal development team van de drie musketiers kan ik maar niet loslaten (37 Signals’ Getting Real manifest is verplicht leesvoer en ik wacht ook met spanning op hun Rework). En dat scenario heb ik nog steeds niet weten te realiseren. Versta me niet verkeerd: ik ben erg gelukkig in mijn professionele situatie, maar het programmeren zelf is voor mij tot op heden vooral een solitaire bezigheid gebleken (al krijg ik af en toe wat hulp hoor, nogmaals ik mag zeker niet klagen).
Steun (en een verwante ziel denk ik) bij dit soort overpijnzingen vind ik dan weer bij John Buckman. Hij is (ondermeer) de man achter Bookmooch en Magnatune. Eind vorig jaar presenteerde hij nog “Employees suck” (de slides staan hierboven) op LeWeb08. Ik had het voorrecht John in 2007 bezig te mogen horen op een lezing aan de VUB en heb al vaak moeten terugdenken aan wat hij toen heeft verteld.
In mijn notitieboekje noteerde ik toen o.m. het volgende flardjes tekst: Think of something alone and take it far en ook nog: Do everything yourself. Hij was ervan overtuigd dat je beter zelf en alleen de touwtjes in handen neemt bij de uitbouw van een idee; proberen zo veelzijdig mogelijk te zijn in het uitwerken en (vroeg) lanceren van dat idee. Daarna kan je uiteraard wel extra hulp zoeken. Tijd om eindelijk zijn advies ter harte te nemen en er voluit voor te gaan!
Tags: john buckman, 37signals, DIY, chips vzw, persoonlijk
21 Juni 2009 22:10.
Reageer
Ik ben sinds vrijdagavond op de sukkel: het verschot in de rug. Een lullige confrontatie met de tandeloze tijd, zeker niet de eerste keer en het zal ongetwijfeld niet de laatste zijn. Fysiek geïmmobiliseerd dus, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Er worden al eens wat huishoudelijke taken uit de hand genomen en een mens kan vanuit zetel of bed als een vorst lezen en muziek beluisteren.
Vandaag dus nog eens met extra aandacht naar wat cd’s kunnen luisteren. Zwelgend in de eigen oncomfortabele situatie ben ik uiteraard voor het drama en de emotie van de romantische liederen-cycli gegaan in de vorm van Schubert’s Die schöne Müllerin. Bovendien in de sterke uitvoering van tenor Fritz Wunderlich uit 1966 (met Hubert Giesen aan de Piano, Deutsche Grammophon, 1996).
Ik heb er het cd-boekje bijgenomen en leerde hieruit een tweetal dingen: ten eerste het libretto van Wilhelm Müller, niet iets waar je normaliter wild uit loopt te citeren op straat. Maar toch bleek ik vandaag in gepijnigde en escapistische staat gevoeliger voor de verzen en ik wil de tekst van het magnifieke Das Wandern (het wandelen, het laatste lied in het YouTube filmpje hierboven, dus blijven luisteren!) met jullie delen. In het Engels, misschien wat toegankelijker voor de meeste lezers dan het originele Duits:
Walking is the miller’s delight, walking!
He must be a bad miller who never thought of walking, of walking.
We’ve learned it from the water, from the water!
Day and night it has no rest, it’s always intent on travel, the water.
We see it with the weels too, the wheels!
They care not at all for standing still, they turn all day untiring, the wheels!
Even stones, heavy as they are, the stones!
They join in the merry dance, and even want to go faster, the stones.
O walking, walking my delight, O walking!
Good master and mistress, let me go on my way in peace and go walking
Prachtig toch, die Romantische vertolking van het gevoel van atomisering, vervreemding en verlies binnen een moderne samenleving !? En in deze tijden absoluut nog relevant.
En dan de uitvoerder Fritz Wunderlich. De man, een briljante jonge tenor, blijkt in hetzelfde jaar van de opnames tragisch aan zijn einde te zijn gekomen bij een val van de trap in het huis van een vriend. Helemaal in de lijn met het levenspad van veel figuren uit de Romantiek. En YouTube zou YouTube niet zijn mochten daar geen sporen van te vinden zijn, een hele reportage zelfs, opgesplitst in 6 delen: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6.
Tags: persoonlijk, muziek, schubert, fritz wunderlich, die schöne mülerin
19 Juni 2009 23:40.
1 reactie
Ik heb daarnet een afspraak met mezelf gemaakt. Mocht de crisis persoonlijk toeslaan (maar mijn positieve instelling kent geen grenzen hoor ;-)) zal ik proberen moedig te zijn. Niet teveel met de oogleden knipperen. De onverstoorbaarheid zelve blijven. Inderdaad, ik zal trachten de opportuniteiten te zien van dergelijk gebeuren: geen vier uur per dag meer op de trein, de familie wat meer zien, terug het lijf wat beter in vorm krijgen, de voor minstens de helft quasi onaangeroerde bibliotheek aan een stevige leesbeurt onderwerpen, … En ja, terug wat meer plezier vinden in het programmeren, wat dat begint de voorbij maanden door allerlei beslommeringen wat te ontbreken (al komt de zomer eraan, o rustige en meest productieve tijd van het jaar).
En ik zal bij deze rampspoed proberen te denken aan wat literair criticus Edmund Wilson placht te opperen (ik kwam het laatst tegen tijdens het webflaneren): “It may be that there is nothing more demoralizing than a small but adequate income”. Misschien heeft de man gelijk en ontdek ik krachten waarvan ik nooit vermoedde dat ik ze had. Ik heb alvast mijn voorzorgen genomen en het boek in kwestie besteld. Ik lees het dan wel wanneer de tijd overvloedig stroomt.
En er zijn er nog die op zo’n moeilijk moment zichzelf hebben ontdekt. De gevleugelde woorden van Wilson deden me denken aan een uitspraak van de songschrijver Yip Harburg (hij schreef o.m. het bekende “Over the Rainbow”). Harburg beschreef hoe een nieuwe wereld van creativiteit voor hem openging toen hij tijdens de grote depressie gedwongen werd van de nood een deugd te maken (terug te vinden in S. Terkel, From Hard Times: An Oral History of the Great Depression, enkele maanden geleden gelezen via de svn-blog):
I went into business… I thought I’d retire in a year or two. And a thing called Collapse, bango! socked everything out. 1929. All I had left was a pencil. Luckly, I had a friend named Ira Gershwin, and he said to me, “You’ve got your pencil. Get your rhyming dictionary and go to work.” I did. There was nothing else to do…
I was relieved when the Crash came. I was released. Being in business was something I detested. When I found that I could sell a song or a poem, I became me, I became alive. Other people didn’t see it that way. They were throwing themselves out of windows.
Someone who lost money found that his life was gone. When I lost my possessions, I found my creativity. I felt I was being born for the first time. So for me the world became beautiful.
Dus in het geval de crisis komt, let’s get started!
Tags: persoonlijk, crisis, edmund wilson, yip harburg
