17 April 2010 21:33. Reageer
Twee zaken waar ik me als zevenjarige zeer intensief mee bezig hield gecombineerd: Lego en Abba. Ja, ik had al hun platen en was er het hart van in toen ze uiteindelijk zijn gesplit ;-) Het fenomeen heet Legomation of brickfilm. Dit filmpje werd gemaakt door Cactiphile. Er staan nog tal van andere mooie voorbeelden op zijn YouTube channel. Via Mashable (met andere voorbeelden).
04 Februari 2010 22:45. 3 reacties
Mocht ik al dansen en ik zeg mocht, want daarvoor wil ik eerst mijn no government anarchistisch aards paradijs of toch iets dat in de buurt komt (een reden om te dansen dus), dan zou het beslist op de tonen van volgende fantastische recente nummers zijn:
1. Burial & Four Tet – Moth
(nu pas ontdekt, maar voor mij de briljantste dancetrack van 2009, verplicht te beluisteren met headphone)
2. Four Tet – Love Cry
(wat een prachtige nieuwe CD trouwens, There Is Love In You.)
3. Omar S – Psychotic Photosynthesis
(ook al uit 2009, heeft met Fabric 45 een prima plaat gemaakt)
29 Januari 2010 19:21. 2 reacties
Mocht ik uw muziekbibliotheekdesigner zijn, ik kwam deze week de volgende cd’s in uw kast steken:
10 December 2009 21:38. Reageer
Track uit End Times, verschijnt op 19 januari 2010. Na de plooi: Little Bird, een andere song die ook op End Times zal staan.
09 December 2009 22:33. 2 reacties
Soms vergeet ik wat voor briljant songwriter Bob Dylan is. Mijn bewondering voor de man komt en gaat in vlagen, maar is nooit ver weg. Vaak zijn het andere muzikanten die me de ene keer van hem weg doen meanderen, en de andere keer weer bij hem terug brengen. Maar terugkeren doe ik steeds.
Deze keer was het via Mark Lanegan, ook al één van mijn persoonlijke muzikale helden. Ik volg Lanegan al van in de vroege jaren ‘90 (eerst als lid van de Screaming Trees en later solo) en ben ervan overtuigd dat we hem in de toekomst tot de allergrootsten zullen rekenen, naast enkele mensen uit zijn muzikale netwerk die die eer evenzeer zal toekomen (vooral Josh Homme, maar ook Greg Dulli). Zijn mooie cover van Dylan’s The Man in the long black coat bracht me dus terug thuis bij Dylan.
Ik worstel soms met het schrijfproces en slaag er zelden in de woorden vlotjes uit de pen te lokken. Maar zoals F. Brown ooit stelde vind ik het wel heerlijk om geschreven te hebben.
Daarom deze ego-vluchtheuvel. Geboren in het tijdperk van de sociale netwerken, waarin contact de meer beredeneerde content domineert. Met gedachten over web, visuele cultuur, schoonheid en het leven zelve.
En uiteraard ook af en toe iets over Edosia, de motor achter deze blog. Met zoveel positieve ingesteldheid als mogelijk én in het Nederlands, want daar mag op het web iets meer van zijn.